Í háttinn klukkan átta

歌詞

Mér eru fornu minnin kær og minningin um æskuna er silfurtær: batnandi fólki var best að lifa, börnin þau lærðu að lesa‘ og skrifa. Mamma vann heima, heklaði‘ og þagði en er húmaði‘ að kveldi hún stundarhátt sagði: „Vor guð er borg á bjart traust“ og börnin hlýddu orðalaust og fóru‘ í háttinn klukkan átta, þau fóru‘ í háttinn klukkan átta, þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar. Á sunnudagsmorgnum settumst við í sæluvímu fyrir framan útvarpi ð, hlustuðum prúð og háttvís til að heyra allt það fínerí sem þá var spilað. Það er ekkert varið í útvarpið lengur, ógeðslegt glamrið í síbylju gengur, fyrir þessu er næstum enginn friður til andskotans með það, norður og niður. Í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta, þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar. Fólk kann ekki lengur að kætast og syngja, kirkjurnar tæmast en pöbbarnir pöbbarnir springa, göturnar mora af manngrúa trylltum, meybörnum með brókarsótt og kynhverfum piltum. Ó þið vesalings börnin í volæði og sprautum, verið þið heldur í fótbolta eða á skautum, vökur og svall eru af hinu illa, æsa upp hvatir sem holdinu spilla, því segi ég í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar. Í háttinn klukkan átta – á slaginu, í háttinn klukkan átta – eins og segir í laginu, í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar. Í háttinn klukkan átta, í háttinn klukkan átta, þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar. Þau fóru‘ í háttinn klukkan átta í faðmi fjölskyldunnar.