Fljúgum fríður flokkur þar fer lúðrasveit. Svanir svífa yfir okkur. Sé ég gæs á beit. Rúta upp til sveita, fögur er landsbyggðin. Ég man seint hvað þau heita; nýmörg kauptúnin. Viðlag: Síðan er áð til að hægja á sér, þeir gleyma mér. Með lúðurinn að vopni, leggst ég á bakið og halla mér, skellihlæ. Einn uppi á kili í óbyggðum. Bið ég til ég til guðs og vona, bjargi mér básúnan. Löguð líkt og kona. Horfin er samviskan. Viðlag... (Í þátíð)
