A luna, cara cantica ne me in atra dedas Aves, ex urbe aurea ferte indicia mea Aves, ferte cantam cara ut lugeam et fata mala Num in immundorum terra Clavus ille adhuc claudit pia Quando tandem carebimus tanta miseria Quom patria vastata nunc iacet sub urticis Ubi es, benigna domina cur non mittis lucem almam tuam Ecce, terra infelix atra Veritas contra falsa nequit Luna domina, quo adduces Pergemus quocumque adduces Potius nox lumina Quam in falsa luce esse Carmen triste nos non canimus Etsi flentes pro nostrorum malo Sed non lacrima tollit dura Patria somno non potest reddi Illa vincta fuit pressa Tecta aurea voravit flamma Sed renascetur rursum redibit nos larem ducet spe aerumnosae? aerumnosae? Cur lacrimosae? Cui lacrimosae? Luna, claras terras lustra Sicut aves per umbras vola Et unda vasta foeda purga Pro turba fida spem crastinam serva A luna nova, surgat luna pura casta Fugio aerumnam, tecum nulla fleta Sub luna rursus fiet clara terra
